غزلیات حافظ یکی از برجسته‌ ترین نمونه‌ های ادبیات فارسی است که در آن زیبایی زبان، عمق معنا و ظرافت موسیقایی به شکلی کم‌ نظیر درهم آمیخته‌ اند. مطالعهٔ این زیبایی‌ها از منظر سبک‌شناسی نشان می‌دهد که زبان حافظ نه‌تنها ابزار بیان احساس یا تفکر است، بلکه خود بدل به جهانی چندلایه و سرشار از امکان‌های معنایی می‌شود. سبک حافظ در غزل بر پایهٔ ظرافت زبانی، ایهام‌ های پیچیده، موسیقی درونی و ارتباط‌های استعاری گسترده شکل گرفته است؛ به همین دلیل است که شعر او پس از قرن‌ ها همچنان تازگی، گیرایی و قدرت تأثیرگذاری خود را حفظ کرده است. زیباشناسی زبان در غزلیات حافظ تنها در بازی با واژگان خلاصه نمی‌شود، بلکه حاصل تلفیق نگاه عرفانی، تجربهٔ زیسته، زبان شاعرانه و قدرت ساختن شبکه‌های معنایی است.
یکی از مهم‌ ترین ویژگی‌ های زیبایی‌ شناختی زبان حافظ، ایهام و چند معنایی است. حافظ کلمه‌ای را به‌گونه‌ای به‌کار می‌برد که هم‌ زمان چند معنا را تداعی کند؛ بدون آنکه هیچ‌ یک از این معناها از اعتبار ساقط شود. این چندلایگی معنایی باعث می‌شود که شعر حافظ همیشه امکان خوانش دوباره داشته باشد. واژه‌هایی مثل "می"، "خرابات"، "پیر مغان"، "ساقی"، "دوش" یا "زلف" در شعر حافظ حامل بیش از یک مفهوم‌اند: "می" می‌تواند هم شراب زمینی باشد، هم شراب معرفت؛ "پیر مغان" هم پیر خرابات است و هم مرشد معنوی. سبک‌شناسی نشان می‌دهد که ایهام در شعر حافظ تنها یک آرایهٔ لفظی نیست، بلکه سازوکاری است برای گسترش معنایی و ایجاد پرسش در ذهن خواننده. این کلمات چند معنایی در حکم دروازه‌ هایی هستند که خواننده را به سوی لایه‌ های عمیق‌تر شعر هدایت می‌کنند. همین امر سبب شده که شعر حافظ قابلیت تأویل داشته باشد و در هر خوانش، معنایی تازه به مخاطب عرضه کند.
از دیگر جلوه‌ های زیباشناسی زبان حافظ، موسیقی درونی و بیرونی شعر است. حافظ در انتخاب وزن و قافیه مهارتی بی‌نظیر دارد، اما آنچه غزلیات او را از بسیاری از شاعران دیگر متمایز می‌کند، موسیقی درونی حاصل از تکرار حروف، چینش هماهنگ واژگان و ریتم طبیعی زبان است. تکرار واج‌ ها در بسیاری از غزل‌ ها به گونه‌ای است که موسیقی پنهان در دل شعر جریان پیدا می‌کند. مثلاً استفادهٔ او از واج "س" یا "ش" در توصیف حالات لطیف، یا کاربرد واج‌های انفجاری در بیان هیجان و اعتراض، نشان می‌دهد که حافظ به موسیقی کلمه‌ها آگاهانه توجه کرده است. سبک‌ شناسی صوتی در تحلیل غزلیات حافظ تأکید می‌کند که موسیقی زبان او نه فقط آوایی، بلکه معنایی است؛ یعنی بافت آوایی شعر به انتقال حس و معنا کمک می‌کند و خواننده حتی قبل از درک معنای واژه‌ها، تأثیر موسیقایی آن‌ها را احساس می‌کند.
در کنار موسیقی، تصویر سازی هنری و استعاره‌ های گسترده یکی از ارکان مهم زیبایی‌ شناسی زبان حافظ است. حافظ تصویری نمی‌سازد که صرفاً توصیفی باشد؛ تصویر های او اغلب نمادین، گره‌ خورده با مفاهیم عرفانی و در عین حال عاطفی‌اند. او با چند واژه تصویری خلق می‌کند که نه‌ تنها یک صحنه را نمایش می‌دهد، بلکه احساسی را القا می‌کند یا فلسفه‌ای را آشکار می‌سازد. برای نمونه، "زلف یار" در شعر او تنها یک جزء ظاهری نیست؛ نمادی است از پیچیدگی هستی، گره‌ های معرفت و تاریکی راه معرفت. "چشم یار" نیز نمادی از آگاهی، قضاوت یا جذبهٔ الهی است. این تصاویر در هم می‌تنند و شبکه‌ای از معنا می‌سازند که سبک‌ شناسی تصویری آن را تحلیل می‌کند. نکتهٔ مهم این است که حافظ به جای توصیف مستقیم، از استعاره‌ هایی استفاده می‌کند که ذهن خواننده را به حرکت وادار می‌کند و این حرکت ذهنی، خود بخشی از لذت زیبایی‌ شناختی شعر است.
از منظر سبک‌ شناسی نحوی، زبان حافظ در عین سادگی ظاهری، ساختاری پیچیده دارد. او جملات کوتاه و خوش‌ آهنگ را کنار ترکیب‌ های پیچیده و چندلایه قرار می‌دهد و همین تضاد نحوی باعث حرکت درونی شعر می‌شود. یکی از تکنیک‌ های او، حذف و ایجاز است؛ به‌ طوری‌ که بسیاری از اجزای جمله را حذف می‌کند و خواننده باید معنای حذف‌ شده را تکمیل کند. این ایجاز نه‌تنها باعث لطافت زبان می‌شود، بلکه به شعر انرژی و کشش می‌دهد. در عین حال، حافظ از جا‌به‌جایی ارکان جمله برای تقویت موسیقی شعر استفاده می‌کند و گاهی ترتیب طبیعی کلمات را بر هم می‌زند تا معنای مورد نظرش برجسته‌تر به نظر برسد.

از نظر سبک‌ شناسی واژگانی، انتخاب واژه در شعر حافظ دقتی مثال‌زدنی دارد. او از لفظ‌ هایی استفاده می‌کند که لحن شاعرانه، موسیقی، فرهنگ عامه و زبان عرفانی را در هم می‌آمیزند. بسیاری از کلمات شعر او قدرت تداعی‌گری بالایی دارند؛ مثلاً کلماتی مانند "باده"، "سحَر"، "راز"، "نیاز"، "چشم"، "ماه" و "باد صبا" هر کدام دنیایی از تصویر و مفهوم را با خود حمل می‌کنند. این واژگان در کنار هم به شکلی قرار می‌گیرند که هم تناسب معنایی دارند و هم تناسب موسیقایی. از این زاویه، زیبایی زبان حافظ نتیجهٔ هماهنگی ظریف میان واژه‌هاست؛ هماهنگی‌ای که هم از سنت شعری فارسی سرچشمه می‌گیرد و هم حاصل نبوغ شخصی شاعر است.

از منظر معنایی، زبان حافظ چندلایه و پر از تناقض‌ های زیبا شناختی است. او مفاهیمی را کنار هم قرار می‌دهد که در نگاه اول متناقض به نظر می‌رسند؛ عقل و عشق، زهد و رندی، ظاهر و باطن، گناه و پاکی. این تضادها فقط بازی زبانی نیستند، بلکه شیوه‌ای برای نشان دادن پیچیدگی هستی و انسان‌اند. حافظ این تضادها را نه برای ایجاد شک، بلکه برای نشان دادن چندبعدی بودن حقیقت به کار می‌گیرد. سبک‌شناسی معنایی نشان می‌دهد که این تضادها بخشی از ساختار زیبایی‌شناسی شعر اوست و حافظ با چنین حرکت‌هایی ذهن خواننده را از سطح به عمق می‌برد.

در نهایت، زیبایی‌شناسی زبان حافظ حاصل ترکیب چند عامل است: ایهام و چندمعنایی، موسیقی طبیعی زبان، تصویرسازی گسترده، ساختار نحوی پویا و معناهای چندلایه. سبک‌شناسی نشان می‌دهد که هیچ‌ یک از این عناصر به‌ تنهایی زیبایی غزل‌ های حافظ را توضیح نمی‌دهد؛ بلکه جذابیت زبان او در هماهنگی میان این عناصر و در توانایی او برای تبدیل زبان به جهانی مستقل است. همین ترکیب است که غزلیات حافظ را به اثری زنده، سیّال و پایان‌ ناپذیر تبدیل کرده و باعث شده که شعر او در هر دوره، با هر خواننده و در هر زمینهٔ فرهنگی معنایی تازه و جذاب پیدا کند.